Τα ψέματα της δικτατορίας

 

«Λαζανάς για νεκρούς από κορωνοϊό: Σαν να πέφτει καθημερινά ένα αεροπλάνο», δήλωσε μέλος του διευθυντηρίου των γιατρών στο οποίο «κυβέρνηση» και «αντιπολίτευση» έχουν παραδώσει την εξουσία και αποφασίζουν πλέον για το πώς θα ζούμε.

​

Όλοι οι θάνατοι όμως δεν είναι ίδιοι. Δεν είναι το ίδιο ο θάνατος ενός 10χρονου παιδιού ή ενός 20χρονου νέου με το θάνατο ενός 95χρονου στο γηροκομείο. Ο θάνατος του παιδιού σου δεν είναι το ίδιο τραγικός με το θάνατο του παππού σου. Ο άνθρωπος άλλωστε δεν είναι αθάνατος, έρχεται κάποια στιγμή που φυσιολογικά πεθαίνει.

​

Το να αθροίζει λοιπόν κανείς και να συγκρίνει θανάτους έτσι αδιάκριτα είναι σαν μετράει διαφορετικά πράγματα, φρούτα με το κομμάτι ας πούμε: προσθέτουμε βερίκοκα μαζί με καρπούζια, ένα τσαμπί σταφύλια (ή μια ρώγα!) και ένα πεπόνι κλπ. Είναι το ίδιο ανόητο με το να πει κάποιος ότι, επειδή ψάρεψε δύο σαρδέλες, έπιασε περισσότερα ψάρια από κάποιον, που ψάρεψε έναν τόνο ή έναν ξιφία.

​

Ένας καλύτερος τρόπος, που συναντιέται και στη σχετική βιβλιογραφία, είναι να μετράει κάποιος χαμένα ανθρωποέτη. Στην περίπτωση αυτή, σε μια πρώτη προσέγγιση τουλάχιστον, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ο τύπος:

​

 (χαμένα ανθρωποέτη) = [(προσδόκιμο επιβίωσης)-(μέση ηλικία θανόντων)]x(αριθμός θανάτων)     (1)

​

Χρησιμοποιώντας τη σχέση αυτή, στην περίπτωση των θανάτων από κορονοιό, επειδή η μέση ηλικία αυτών που πεθαίνουν από κορονοιό είναι πάνω κάτω ίδια με το προσδόκιμο επιβίωσης, και επειδή όταν πολλαπλασιάσει κανείς οποιονδήποτε αριθμό με το μηδέν βρίσκει πάλι μηδέν, τα χαμένα ανθρωποέτη είναι περίπου μηδέν. Στην περίπτωση αντίθετα του αεροπλάνου που πέφτει, θα βρούμε χιλιάδες χαμένα ανθρωποέτη. Για παράδειγμα με προσδόκιμο επιβίωσης 80 χρόνια και μέση ηλικία επιβατών 40, αν το αεροπλάνο μεταφέρει 150 επιβάτες βρίσκουμε με βάση τη σχέση (1) 6.000 χαμένα ανθρωποέτη.

​

 Με το να συγκρίνει λοιπόν κάποιος που θέλει να λέγεται επιστήμονας, την πτώση ενός αεροπλάνου με αυτούς που πεθαίνουν από μία τέτοια ίωση, δεν εξευτελίζει μόνον την επιστήμη του, αλλά δημιουργεί και σε πολλούς ανθρώπους αδικαιολόγητη ανησυχία και φόβο (κάποιοι τρομοκρατούνται κυριολεκτικά) με σοβαρές δυσμενείς συνέπειες στην οικονομική συμπεριφορά και την κοινωνική ζωή. Σύμφωνα με τη νομοθεσία τιμωρείται όποιος «διαδίδει ή διασπείρει με οποιονδήποτε τρόπο ψευδείς ειδήσεις με αποτέλεσμα να προκαλέσει φόβο σε αόριστο αριθμό ανθρώπων ή σε ορισμένο κύκλο ή κατηγορία προσώπων, που αναγκάζονται έτσι να προβούν σε μη προγραμματισμένες πράξεις ή σε ματαίωσή τους, με κίνδυνο να προκληθεί ζημία στην οικονομία, στον τουρισμό». Η «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» όμως αυτής της «δημοκρατίας» θα ασχοληθεί μόνο με όσους ισχυρίζονται τις αντίθετες με αυτόν απόψεις, ότι δηλαδή ο ιός δεν είναι τόσο επικίνδυνος, απόψεις δηλαδή που, ακόμα και αν ήταν ψευδείς, δεν προκαλούν κανένα φόβο. Οι άλλοι μπορεί να επιδίδονται ανενόχλητοι και ανεξέλεγκτοι σε αυτό το εμπόριο του «επιστημονικού» τρόμου. Ούτε θα γίνει ποτέ γνωστό ποιες είναι οι πηγές των εισοδημάτων τους, όπως συμβαίνει με τα πρόσωπα που ασκούν εξουσία, ή ποιες είναι οι πηγές χρηματοδότησης των ερευνών τους και αν υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων, όπως καταγγέλθηκε και στη βουλή.

​

 Φυσικά στην πραγματικότητα έχουν περάσει χρόνια από τότε που έπεσε αεροπλάνο στην Ελλάδα, και μπορούμε να ελπίζουμε ότι δεν πρόκειται να ξαναπέσει. Υπάρχουν όμως κάποιες άλλες απώλειες ζωών σε μόνιμη βάση. Οι θάνατοι από τα τροχαία είναι πράγματι σαν να πέφτει ένα αεροπλάνο κάθε μήνα. Αν αντικαταστήσουμε τα σχετικά στοιχεία στη σχέση (1), θα βρούμε πολλές δεκάδες χιλιάδες χαμένα ανθρωποέτη κάθε χρόνο. Αν μάλιστα προσθέσουμε και τα χαμένα ανθρωποέτη που χάνουν οι τραυματίες, και τη μειωμένη ποιότητας ζωής τους (πολλοί μένουν ανάπηροι και στους περισσότερους κάτι μένει από το «ατύχημα»), τότε ίσως ξεπερνάμε και τις εκατό χιλιάδες χαμένα ανθρωποέτη.

​

Για τον περιορισμό αυτών των θανάτων, νέων ανθρώπων στην πλειονότητά τους, δεν υπάρχει ανάλογη φροντίδα, παρόλο που και ο ΠΟΥ έχει και για αυτούς τους θανάτους δράσεις. Οι «επιστήμονες» και πολιτικοί, που μας λένε ότι φροντίζουν για την υγεία και την ευημερία μας δεν δίνουν σε αυτούς τους θανάτους καμία σημασία, παρόλο που είναι ίδιοι σε αριθμό με τον κορονοιό, αλλά ασύγκριτα μεγαλύτεροι σε χαμένα ανθρωποέτη, και χωρίς «υποκείμενα νοσήματα» για να τους δικαιολογούν. Στην προσπάθειά τους μάλιστα να περιορίσουν τους θανάτους από κορονοιό, αντί να ενισχύσουν τα μέσα συλλογικής μεταφοράς, συνέστησαν μεγαλύτερη χρήση του ΙΧ αυτοκινήτου και της μοτοσυκλέτας, με αποτέλεσμα ακόμα μεγαλύτερο αριθμό θανάτων και χαμένων ανθρωποετών από την αυξημένη κίνηση και από τον περιορισμένο έλεγχο της αστυνομίας, που έχει πλέον ως κύριο έργο την επιβολή των μασκών και τον περιορισμό της ελευθερίας των μετακινήσεων.